MENU GLOWNE
         LINKI
PSY MYSLIWSKIE



Powstanie i specjalizacja ras:

       Śledząc historię psa myśliwskiego wiemy, że pierwszym zwierzęciem oswojonym i udomowionym przez człowieka był pies. Obdarzony doskonałym węchem i słuchem służył człowiekowi do obrony, ostrzegał przed niebezpieczeństwem, pomagał w polowaniu. Z upływem czasu u psów używanych do polowania zaczęły potęgować się wrodzone właściwości fizyczno-psychiczne, dostosowane do zadań, jakich człowiek od nich wymagał. Początkowo zaczęły powstawać rasy psów użytkowych wąsko wyspecjalizowanych. Jedne służyły tylko do pogni i nagonki zwierzyny, a inne przystosowane były do polowań na małą zwierzynę, ptactwo - pracując w polu, terenach bagiennych. Człowiek poprzez krzyżowanie ras przystosował psa do potrzebnych mu zadań. W XVIII wieku w Wielkiej Brytanii szeroko rozwinęła się hodowla psów ras myśliwskich. Ówczesnym myśliwym potrzebny był pies przystosowany i wyspecjalizowany do polowań na ptactwo. Hodowano więc psy, które nie tylko znalazłyby zwierzynę, ale ułatwiły podejście do niej. Niezależnie więc od hodowli psów typu płochaczy, trokowców czy posokowców których węch (wiatr) przystosowany był do pracy po tropach z nosem przy ziemi czyli pracujących dolnym wiatrem, poczęto w Wielkiej Brytanii hodować psy, których największą zaletą były stójka i górny wiatr, tak przydatne w polowaniach z ptakami drapieżnymi. Psy te nie goniły i nie wypłaszały zwierzyny, ale okładały pole galopem, szybko odnajdywały zwierzynę wietrząc ją z odległości górnym wiatrem, a po zwietrzeniu zamierały w bezruchu w charakterystycznej pozie robiąc stójkę. Polega ona na natychmiastowym zatrzymaniu się psa po zwietrzeniu zwirzyny, z uniesioną nogą, przeważnie przednią, z wyprężonym ciałem, głowa i nos skierowane w kierunku wystawionej zwierzyny. Stójka jest wrodzoną cechą jedynie wyżłów, a rodzj stójki zależy od właściwości rasy. Typowym przykładem takiego psa jest pointer, seter irlandzki, angielski i szkocki. W dalszej części zajmę się właśnie tymi rasami, gdyż one właśnie są szeroko stosowane w sokolnictwie.



Grupa wyżłów angielskich :

POINTER.  Używany jest przede wszystkim do polowań na ptactwo polne. Cechuje go doskonały górny wiatr, klasyczna stylowa, twarda stójka, sekundowanie, szybkość, płynność chodów, wytrzymałość i duż pasja myśliwska. Wspaniale przystosowany do pracy w polu i dlatego najczęściej używany przez sokolników. Woda nie jest środowiskiem, w którym chętnie przebywa, gdyż kaleczy się o ostre szuwary. Jest psem o charakterze indywidualnym ale z myśliwym współpracuje dobrze.

SETER ANGIELSKI.  Używany przede wszystkim do polowań na ptactwo wodne i polne. Bardzo dobry górny wiatr, twarda stójka, często w półprzysiadzie, dobra szybkość chodów, wytrzymałość i duża pasja myśliwska. Sekunduje i dobrze aportuje. Chętnie pracuje w wodzie i na terenach podmokłych. Nie przeszkadzają mu tnące szuwary wodne i trudne warunki atmosferyczne. Jest psem wielostronnym, komunikatywnym. Po tropie pracuje zbyt szybko, górnym wiatremi niedokładnie.

SETER IRLANDZKI. Ma zalety podobne jak seter angielski, jednak ma większy temperament i pasję. Ma szybkie chody, ale za to nie chętnie pracuje w podmokłym terenie. Jest dużą indywidualnością, więc czasem niechętnie pracuje z myśliwym. wielostronny i trudry w szkoleniu.




SETER SZKOCKI.  Pracuje zarówno w wietrze górnym, półgórnym i dolnym. Ma twardą stójkę, wolniejsze chody od powyżej wymienionych seterów, cięka budowa ciała i spokojniejszy temperament. Wśród seterów najlepszy w pracy wodnej. Dobrze aportuje i jest wytrzymały na trudne warunki atmosferyczne. komunikatywny, wszechstronny i ustabilizowany.







Wrodzone cechy psów myśliwskich :

WIATR. Jedną z najważniejszych cech wrodzonych psa jest czułość węchu.Przydatność psa na polowaniu mierzona jest przede wszystkim dobrym, subtelnym węchem. Czułość węchu zależy od rasy, ale i od indywidualnych predyspozycji psa. Możliwość zwietrzenia zwierzynyzależna jest od ostrości źródła apachu, jego wielkości, odległosci , kierunku wiatru, wiatru górnego (dolnego) i warunków atmosferycznych. By ocenić czułość węchu psa, należy badać ją w różnych warunkach i w różnym czasie. Niedocenienie jak i przecenienie węchu psa odbije się na wynikach polowania. Nastąpi flustracja i nerwowość wychowawcy, co natomiast odczuje pies - prowadzi to do lęku i przetresowania psa. Obiektywne trudności w pracy węchowej psa mogą być różne: czasowa niedyspozycja, stres, niewłaściwy kierunek wiatru, trudności terenowe.

SKŁONNOŚĆ DO WYSTAWIANIA. Stójkę osiągają wyłącznie wyżły. Wyżeł bez stójki będzie jedynie płochaczem. Polega ona na natychmiastowym zatrzymaniu się psa po zwietrzeniu zwierzyny. Ta poza psa wykazuje ogromne napięcie psychiczne. Styl stójki, zależny jest od rasy, np. setery często wystawiają w półprzysiadzie lub w pozycji waryjącej. Pozostałe rasy na ogół wystawiają w pozycji wyprostowanej. Klasyczną, wysoką stójkę ma pointer. Krótszy lub dłuższy czas trzymania stójki (twardośc stójki) zależy od rasy, ale i od indywidualnych cech psa. Stójka jest stanem psychicznym psa, przekazywanym genetycznie przez przodków. Wywodzi się z instynktu myśliwskiego. Stójka z punktu widzenia estetyki, jest pięknym zjawiskiem napięcia, to widok tak bardzo nas radujący. Jednocześnie jest to ogromna pomoc w szybkim odnalezieniu i wskazaniu ukrytej zwierzyny.

SEKUNDOWANIE. Jest ono związane ze stójką - jest cechą wrodzoną wyżłów. Wyżeł sekunduje wówczas, gdy zrobi stójkę, na widok stójki wraz z nim polującego psa, bez względu na odległość od partnera, lecz z zachowaniem kontaktu wzrokowego. Na stójkę psa sekundującego nie wpływa przy tym odwiatr zwierzyny, a jedynie chęć współdziałania z partnerem.

DOCIĄGANIE. jest również, w pewnym sensie, związane ze stójką. Jest czynnością konieczną do nawiązania bezpośredniego kontaktu psa ze zwierzyną. PRZYKŁAD : Wyżeł zwietrzył kuropatwy i sanął w stójce. Czeka teraz na dojście myśliwego. Tymczasem kuraki dawno już spostrzegły psa i zaczęły niewidocznie uciekać. Pies wyczuwa słabnięcie odwiatru i by nawiązać bezpośredni kontakt z kurami, zaczyna podciągac. W momęcie, gdy znów bezpośrednio przed sobą wyczuł kury, ponownie staje w stójce.

SPOSÓB SZUKANIA ZWIERZYNY. Sposób szukania powinien być, efektywny, doprowadzający do jak najszybszego znalezienia zwierzyny. Jest to cech wrodzona, przekazywana genetycznie. Wyżły będą okładały pole galopem, szeroko i daleko, uwzględniając kierunek wiatru, wietrząc górnym wiatrem. Wyszkolony wyżeł powinien okładać łany upraw pod wiatr, w bok wiatru lub z wiatrem, w odpowiedni sposób wykorzystując kierunek wiatru, niezależnie od kierunku marszu sokolnika.

Wszystkie wymienione zalety psa myśliwskiego wymagają rozwijania i doskonalenia. Cechy nadmiernie rozwinęte i przeszkadzające w polowaniach wymagają wychamowania. Metody postępowania mogą być różne, zależnie od typu psa i stopnia posiadanych cech wrodzonych.



Podstawowe wiadomości z zakresu szkolenia psa

        Podstawą wyszkolenia jest tresura początkowa czy porządkowa tzw. apel. Jest to cały szereg rozkazów, którymi możemy psa zatrzymać, unieruchomić czy "wypchnąc" psa do przodu, a także wiele znaków i nakazów natury porządkowej. Jednocześnie należy zapoznawać psa z odwiatrem zwierzyny, na którą będzie polował - jest to wyrabianie pasji myśliwskiej. Gdy pies jest już posłuszny i pojmuje, czego od niego wymagamy, oraz bezbłędnie wykonuje nasze rozkazy-polecenia, można rozpocząć szkolenie czysto specjalistyczne w polu. Do prawidłowego szkolenia konieczne jest poznanie psychiki psa, tzn. jak on odbiera otaczające go zjawiska i jak na nie reaguje. Sposób pojmowania psa jest całkowicie różny od naszego. Na tym tle powstają najczęstsze nieporozumienia między psem a jego właścicielem. Tresura psa (mówiąc w wielkim skrócie) polega na kojarzeniu przyjemności lub przykrości z jakimś dźwiękiem czy gestem ( rozkazem ) przewodnika, co z czasem przechodzi w odruch, nawyk - czyli rozkaz wywołuje u psa odpowiednią wyuczoną czynność. Mówiąc inaczej - określone bodźce kierowane przez przewodnika wywołują zamierzone odruchy u psa. Przy czym treba pamiętać, że odruchy wrodzone tzn. instynkty, nie są wyuczone przez człowieka. Pies nie potrafi myśleć apstrakcyjnie i w sposób logiczny, kojarzyć faktów i zjawisk. Przypisywanie psu umiejętności myślenia ludzkiego, żądanie od niego postępowania moralnego czy estetycznego jest podstawowym błędem szkolenia. W związku z tym należy dobrze zastanowić się, w jaki sposób przekazać psu swoją myśl-rozkaz, tak by on to zrozumiał. A poniżęj jeszcze kilka ważnych uwag :
- Należy pamiętać, że popełniający wykroczenie pies zapomina o nim po około 15 sekundach, więc wszelkie karanie go po tym czasie mija się z celem, tym bardziej, że pies otrzymaną karę mylnie sobie zinterpretuje.
- Podstawą szkolenia jest cierpliwość i systematyczność, należy wydawać psu setki razy ten sam rozkaz, z odpowiednim bodźcem przyjemnym lub przykrym (smakołyk lub klaps), aż pies skojaży sobie dżwięk rozkazu z kierowanym bodźcem i uzna konieczność wykonania polecenia. Wielokrotność wykonywania tego polecenia przechodzi wkońcu u psa w odruch. Gniew człowieka, okazany w nieodpowiedniej chwili, spowoduje odwrotny skótek.
- Pies ma wspaniały węch i słuch, w tym względzie można mu wierzyć.
- Należy pamiętać, że szkolenie psa powinno polegać przede wszystkim na nagradzaniu, każdy inny sposób szkolenia może czasem być konieczny, ale nie może być regułą.
- Człowieka wychowującego psa powinno cechować : spokój, konsekwencja, opanowanie i życzliwy stosunek do psa.



Zdjecia pobrano :
www. psy. elk. pl

1
alt="" />